you r come back, bt not really... miss u so badly..... nw i feel im alone...
This is Liju Jose.. I am still discovering myself...everyday i will tell u something more about me.... I Love to write and so you can find all that around me in here. Keep reading…..
Tuesday, 30 April 2013
Thursday, 25 April 2013
now i feel
അന്ന് ആ യാത്രയിൽ എനിക്ക് പലതും നഷ്ടമാകുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എന്തെന്നു ഇല്ലാത്ത ഒരു ഏകാന്തത. ജീവിതം ഇവിടെ തീരുന്ന പോലെ... ഒരുപാടു യാത്രകള് ഞാൻ ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ എന്തൊക്കെയോ ഒരു വേദന. എന്താണെന്ന് എനിക്ക് പോലും മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല . ആ ട്രെയിൻ യാത്ര.. എന്തൊക്കെയോ വേദന എനിക്ക് തന്നുകൊണ്ടേ ഇരിന്നു . കാണാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒന്നും അന്ന് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഓര്ക്കാന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒന്നും ഞാൻ ഓര്ത്തില്ല. ഒര്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചും ഇല്ല . എന്നിട്ടും എന്ടെ മനസിനെ എന്തൊക്കെയോ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നു. ഇപ്പോഴും മനസില് എന്തൊക്കെയോ.... എനിക്കും ഇപ്പോള് എന്നെ മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല .... ജീവിതം എനിക്ക് അന്യമാകുന്നു...
Friday, 12 April 2013
ലീ മോളുടെ ആടുകള്
എന്റെ വീടില് 3 ആടുകള്(goats) പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.. ബാല്യകാലത്ത് എന്നോടൊപ്പം കളിക്കാനും കൂടുകുടനും അവര് ഉണ്ടായി. അമ്മയാടായ മാളു, പിന്നെ മുന്ന കുട്ടിയും മുത്തും, മാളുവും മുത്തും വെളുത്തിട്ടായിരുന്നു. മുന്ന ഒരു കറുമ്പി കുട്ടി തന്നെ. ഞാനും മുന്നയും മുത്തും കൂടി കളിച്ചു നടക്കും. എന്നെ അവര് ലീ മോളെന്നു വിളിക്കുമായിരുന്നു.. മാളു ആടിന്റെ പാല് കറന്നു എനിക്ക് കുടിക്കാന് തരും. അപ്പോളൊക്കെ ആ കറുമ്പി കുട്ടി എന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കാട്ടും. എന്തിനെന്നു അറിയുവോ അവള്ക്കുള്ള പാല് ഞാന് എടുതുന്നു ഓര്ത്. അമ്മ പാല് കറന്നു എടുത്തു കഴിയുമ്പോൾ അവള് ഓടും പാല് എടുക്കാനായി. മുത്ത് ഒരു പാവമായിരുന്നു . അവള് അതെല്ലാം നോക്കിനിക്കും ഒരു വാശിയും ഇല്ലാതെ.. നാളുകളുക്ക് ശേഷം അവര് ആരുടെയോ അറവുശാലയിലെ കത്തിക്കു മുന്നില് ജീവിതം സമര്പ്പിച്ചു. അന്ന് അവസാനമായി ആ വീടിന്റെ പടി ഇറങ്ങുമ്പോള് മാളുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത് ദൂരെ നിന്ന് ഞാന് നോക്കി.. എന്റെ കണ്ണും അറിയാതെ നിറഞ്ഞു പോയി. Thursday, 11 April 2013
എന്റെ പവിക്ക്.... സ്നേഹത്തോടെ നിധി
എന്റെ പവി അരാണെന്ന് അരിയുവൊ.. എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത്. ഒരു പാവം കൂടുകാരി. കുഞ്ഞു നാല് മുതല് എല്ലാ യാത്രകളിലും എന്റെ കൂടെ അവള് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ ഒരുപാട് അറിഞ്ഞ എന്റെ കൂടുകാരി. നീ ഒര്ക്കുനുണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല. അവധി ദിവസങ്ങളില നമ്മള് ഒന്നിച്ചു നിന്റെ വീടില് കളിച്ചതും, ഓടി നടന്നതും, നെയ് ഒഴിച്ച ചോറ് കഴിച്ചതും ഒക്കെ?.. നിന്റെ വീടിലെ ആ കുഞ്ഞി ചാമ്പ മരം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ അവിടെ? പിന്നെ നിന്റെ വീടിനു മുന്നില് ഒരു വലിയ പ്ലാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു അന്ന്. അത് നമ്മുടെ കളിസ്ഥലം ആയിരുന്നു. പിന്നെ ആ വീടിനു മുറ്റത്തെ തെറ്റിചെടി, ചെറിയ അരുവി, നമ്മുടെ പൂവരശ് മരം.. അങ്ങനെ എന്തെല്ലം. അല്ലേ ... പിന്നെ നീ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച പൊട്ടുകളും, ചുവന്ന വളകളും ഒക്കെ എന്റെ ഓര്മയില് നിറഞ്ഞു നിക്കുന്നു . കളി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോകുന്ന എന്നെ കൊണ്ടാക്കാന് നീ ആ ഇടവിഴിയിളുടെ റോഡ് വരെ നടക്കും എന്നൊടൊപ്പം. എനിടും കഥ പറഞ്ഞു തീരില്ല അല്ലേ? പിറ്റേദിവസം ഒന്നിച്ചു സ്കൂലിലെക് പോകുമ്പോളും കഥകള് പറഞ്ഞു തീരില്ല. വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു തിരിച്ചു വരുമ്പോളും എന്റെ വീടിന്റെ മുന്പില് എത്തുമ്പോളും പറയാന് ഒരുപാട് കഥകള് ബാക്കി.. നീ നടന്നു അകലുന്നതും നോക്കി ഞാന് എന്റെ ജനാലക്കു പിന്നില് നില്ക്കും നാളെയും കാണാമെന്നൊരു ഭാവത്തില് ചിരിച്ചു കൊണ്ടു....
പ്രിയ തോഴി ..... എന്റെ ഈ 21 വര്ഷ കാലത്തിനു ഇടയില് എന്റെ കലകളെയും കഴിവുകളേയും ഒരുപാടു പ്രോത്സാഹിപിച്ച ഒരേ ഒരു സുഹൃത്ത് നീ മാത്രമാണ്. ഇപ്പോഴും നീ എന്നെ അറിയുന്നു . ഇതിനു പകരം എന്ത് തരണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല . എന്നും എന്റെ സ്നേഹം ഞാന് നിനക്കായി സമര്പിക്കും.. സ്നേഹത്തോടെ നിധി ......... Tuesday, 9 April 2013
എന്റെ മഴ
വരുംമെന്നു ഞാന് അഗ്രഹിചു..എന്റെ മനസാകുന്ന വരണ്ട ഭൂമിയില് നീ പെയ്തിറങ്ങി ഒരു നേരത്ത നൂലുപോലെ. ഇതേ വരെ വരാത്ത നീ എന്നെ കാണാന് മാത്രമല്ലെ ഇന്നലെ വന്നു എന്നെ മറന്നിലഎന്നോര്ക്കുമ്പോല് ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. നീ എന്റെ മനസ് കാണുനുണ്ട്. അങ്ങ് അകലെ എവിടെയോ ഇരുന്ന് , പ്രിയ സുഹൃത്തേ, മറ്റാരെകാളും നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു അല്ലെ. നിന്നിലെ തണുത്ത കാറ്റു എന്റെ ശരീരത്തെ വിറകൊള്ളികുമ്പോള് നിന്നില നിറഞ്ഞു നിലക്കുന്ന എന്നോടുള്ള പ്രണയം ഞാന് അടുത്തറിഞ്ഞു. മനസില് കുളിരും ഹൃദയത്തില് പ്രണയവും വിതറി നീ പോയി. ഇനി നീ വരുന്നതും കാത്തു ഈ പടി വാതിലില് ഞാന് ഉണ്ടാവും...
Monday, 8 April 2013
ഇനി നീ വരുന്നതും കാത്ത്
എന്റെ മനസു ഒന്ന് വാടിയാല് നിന്റെ കണ്ണ് നിറയുമായിരുന്നു.. ഒരമ്മ പെറ്റ
മക്കളെ പോലെ ജീവിച്ച ആ കാലം.. എന്ന് നീ എവിടെ? ഞാനു ഒരുപാടു അന്വേഷിച്ചു..
എവിടെയും കാണാന് എനിക്ക് ഇപ്പോള് കഴിയുന്നില.. എന്റെ ബാല്യം, കൌമാരം
എല്ലാം നിന്റെ ഒര്മയാല് നിറയുന്നു. 7 വര്ണ്ണങ്ങള് മാനത്ത് വിടരുമ്പോള്
ഞാനു നിന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു ആ പടി വാതിലില് കാത്തു നിന്നത് നീ
ഒര്ക്കുനുണ്ടോ ?. അപ്പോഴക്കെ നീ എന്നെ നോക്കി മുഖം കറുപ്പിച്ചു കാട്ടി....
പക്ഷെ എനിടും ഞാന് ചിരിച്ചതെ ഉള്ളു . കാരണം എനിക്ക് നിന്നെ അറിയാല്ലോ
അല്ലെ? പിന്നെ നീ ആരവത്തോടെ ഒരു വരവാണ് . ആദ്യം നീ എന്നെ നനച്ചിട്ട്
പൊകും. നിന്റെ സ്പര്സനം ഏറ്റ മണ്തരികള് അങ്ങ് ഇങ്ങായി ഒഴുകി നടക്കും..
ചെളി പുരണ്ട കുഞ്ഞി കൊലുസിട്ട എന്റെ കാലുകലുമായി ഞാൻ പിന്നെ ഓടുന്നത്
എവിടെക്കനെനു അറിയുവോ ? നമ്മുടെ മഞ്ചാടി മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക്..
മഞ്ചാടി മരം എന്നെ വീണ്ടും നനയിക്കും. പിന്നെ നമ്മുടെ ചേമ്പിലയില് നീ
ഒളിച്ചിരിക്കിലെ. അപ്പോല് നിന്നെ എന്ത് രസമ കാണാന്.. അങ്ങനെ എന്തോകെ കഥകളാ
നിനക്കും എനിക്കും ഇടയില്.. എന്റെ മുറ്റത്തെ പൂകളെ നീ നനയിച്ചു. നിന്റെ
സ്പര്സനം ഏറ്റ നമ്മുടെ മുത്തി കുളം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നത് എന്ത് രസമായിരുന്നു
അല്ലെ...? പറമ്പിനെ നനയിച്ചു കലങ്ങി ഒഴുകുന്ന വെള്ളം കുത്തി ഒലിച്ചു ഇടവഴിയിലൂടെ
ഒഴുകുമ്പോല് കടലാസ് തോണി ഒഴുകുവാന് തിടുക്കം കൂടിയ കാലം. ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തുന്ന പരല്മീനുകളെ തോരതിനു തുമ്പു കൊണ്ടു കോരി എടുക്കുവാന് എത്ര
ശ്രമിച്ചിരുന്നു അന്ന് . എന്ന് എല്ലാം അന്യമായി പോയി. ഇപ്പോള് നീ എന്നെ ഒര്ക്കാറില്ല. എന്നോട് ഒരു ഇഷ്ടവും ഇല്ല അല്ലെ?
ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് തിരയുന്നു. ഇപ്പോള് എന്നോടോപ്പോം കരയാനും നീ വരാറില്ല. എന്നെ സന്തോഷിപ്പികാന് നിന്റെ വര്ണങ്ങളില്ല . എന്റെ പ്രിയ കൂടുകരാ എന്നെ നീ ഓര്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കില് നീ വരുമെന് പ്രതീക്ഷിക്കുനു...
Subscribe to:
Posts (Atom)


