ഇനി നീ വരുന്നതും കാത്ത്

 എന്റെ മനസു ഒന്ന് വാടിയാല് നിന്റെ കണ്ണ് നിറയുമായിരുന്നു.. ഒരമ്മ പെറ്റ മക്കളെ പോലെ ജീവിച്ച ആ കാലം.. എന്ന് നീ എവിടെ? ഞാനു  ഒരുപാടു അന്വേഷിച്ചു.. എവിടെയും  കാണാന് എനിക്ക് ഇപ്പോള് കഴിയുന്നില.. എന്റെ ബാല്യം, കൌമാരം എല്ലാം നിന്റെ ഒര്മയാല് നിറയുന്നു. 7 വര്ണ്ണങ്ങള് മാനത്ത് വിടരുമ്പോള് ഞാനു  നിന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ചു ആ പടി വാതിലില് കാത്തു നിന്നത് നീ ഒര്ക്കുനുണ്ടോ ?. അപ്പോഴക്കെ  നീ എന്നെ നോക്കി മുഖം കറുപ്പിച്ചു കാട്ടി.... പക്ഷെ എനിടും ഞാന്  ചിരിച്ചതെ ഉള്ളു . കാരണം എനിക്ക് നിന്നെ അറിയാല്ലോ  അല്ലെ? പിന്നെ നീ ആരവത്തോടെ ഒരു വരവാണ് . ആദ്യം നീ എന്നെ നനച്ചിട്ട് പൊകും.  നിന്റെ സ്പര്സനം ഏറ്റ മണ്‍തരികള് അങ്ങ് ഇങ്ങായി ഒഴുകി നടക്കും.. ചെളി പുരണ്ട കുഞ്ഞി കൊലുസിട്ട എന്റെ കാലുകലുമായി ഞാൻ പിന്നെ ഓടുന്നത് എവിടെക്കനെനു അറിയുവോ ? നമ്മുടെ മഞ്ചാടി മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക്‌.. മഞ്ചാടി മരം എന്നെ വീണ്ടും നനയിക്കും. പിന്നെ നമ്മുടെ ചേമ്പിലയില് നീ ഒളിച്ചിരിക്കിലെ. അപ്പോല്  നിന്നെ എന്ത് രസമ കാണാന്.. അങ്ങനെ എന്തോകെ കഥകളാ നിനക്കും എനിക്കും ഇടയില്.. എന്റെ മുറ്റത്തെ പൂകളെ നീ നനയിച്ചു. നിന്റെ സ്പര്സനം ഏറ്റ നമ്മുടെ മുത്തി കുളം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നത് എന്ത് രസമായിരുന്നു അല്ലെ...? പറമ്പിനെ നനയിച്ചു കലങ്ങി ഒഴുകുന്ന വെള്ളം കുത്തി ഒലിച്ചു ഇടവഴിയിലൂടെ  ഒഴുകുമ്പോല് കടലാസ് തോണി ഒഴുകുവാന് തിടുക്കം കൂടിയ കാലം. ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തുന്ന  പരല്മീനുകളെ തോരതിനു തുമ്പു കൊണ്ടു കോരി എടുക്കുവാന് എത്ര ശ്രമിച്ചിരുന്നു അന്ന് . എന്ന് എല്ലാം അന്യമായി പോയി.  ഇപ്പോള് നീ എന്നെ ഒര്ക്കാറില്ല. എന്നോട് ഒരു ഇഷ്ടവും ഇല്ല അല്ലെ? ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് തിരയുന്നു. ഇപ്പോള്  എന്നോടോപ്പോം കരയാനും നീ വരാറില്ല. എന്നെ സന്തോഷിപ്പികാന് നിന്റെ വര്ണങ്ങളില്ല . എന്റെ പ്രിയ കൂടുകരാ എന്നെ   നീ ഓര്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്   നീ വരുമെന് പ്രതീക്ഷിക്കുനു...